بسم الله الرحمان الرحیم

ايزد تبارك و تعالي به گسترده‌مهري خود ، به آفرينش پرداخت و به مهرورزي‌اش راه سعادت همه را بنمود . با اين‌كه مي‌دانست گروه بسياري ، فرمان او را نمي‌برند و به دستورهايش بي‌اعتناعي مي‌كنند ، به گشاده‌دستي‌اش ، از جنس‌شان ، پيـامبراني را برگـزيد و به ميان‌شـان فـرستـاد تا « صـراط مستقيـم »‌ را بشناسنـد و از آن جـدا  نشوند و « لقاءالله» را دريابند ، و بدين سان آنان را به اين نازپرورده‌گان نواخت : «لقد من الله علي المؤمنين إذ بعث فيهم رسولاً من أنفسهم يتلو عليهم آياته و يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمة ...» .

آن كس كه در برابر حضرت ربّ ، سر به كرنش فرو آورد و افكار و گفتار و اعمال‌اش را صالح كند ، نفْس‌اش را «‌ مطمئنه »‌ ساخته و درجهان ديگر ـ‌ كه مظهر اسم «‌ سلام » است ـ‌ با آرامش و آسايش ، خواهد زيست (‌ سلام قولاً من رب رحيم ) و ثمره‌ي تلاش‌هايش را  خواهد ديد : « فمن يعمل مثقال ذرة خيراً يره » و «‌ يوم تجد كل نفس ما عملت من خير محضراً » . در حقيقت هر شخصيت انساني اعمالش را حاضر خواهد ديد.

گام‌زدن بر صراط مستقيم ، نيازمند معرفت است ( يا كميل ! ما من حركة إلا أنت تحتاج فيها إلي المعرفة ) و معرفت ، تنها ، از چشمه‌ي « اهل ذكر » مي‌جوشد . اينك كه دست‌مان از آن معصومان كوتاه است ، بايد گوش جان به شاگردان آن بزرگان داد و دين را از آنان آموخت : «‌ و جعلنا بينهم و بين القري التي باركنا فيها قري ظاهرة ... »‌ .

ايزد متعال ، پيش از اين‌كه از ناآگاهان بخواهد كه دانش ديني را فرا گيرند ، از دانش‌مندان خدا‌باور ، پيمان گرفته است كه از ابر دانش خويش بر شيفته‌گان معرفت ببارند و «‌ حيات راستين » را گواراي وجودشان كنند : « ما أخذ الله سبحانه علي الجاهل أن يتعلم حتي أخذ علي العالم أن‌يعلِّم » .

اين تارنما ، تلاشي است براي وفاي به اين پيمان .

و من الله التوفيق